Column: Slaaptekort

De nacht van 1 op 2 oktober heb ik niet geslapen. De vijfde en beoogde laatste ronde van de cao-onderhandelingen bij ProRail begon 's ochtends om negen uur in Kaap Doorn en er was geen eindtijd vastgesteld. Zo’n onderhandeling is slopend, maar vooral een kwestie van heel veel wachten. Je hebt een gesprek, er komt een voorstel op tafel en er wordt geschorst. En zo’n schorsing kan zo maar uren duren. Weer overleg en een volgende schorsing. Gewoonlijk ga ik tussen tien en elf slapen, maar de vermoeidheid kon ik deze avond verdrijven. De adrenaline giert door je lijf en je gaat gewoon door. Pas na het bereiken van het resultaat, om zes uur ’s ochtends stortte ik in. Gelukkig was ik dicht bij huis en lag ik voor zeven uur in mijn eigen bed. En toch om elf uur al weer wakker, en op weg naar Utrecht voor onderling overleg met de andere bonden. Pas dagen later kom ik tot rust, kan ik weer gewoon slapen en lijkt het er op dat we een mooi resultaat hebben bereikt.

Trouwens: mijn vrouw werkt altijd met plezier in de nachtdienst en heeft nooit zoveel problemen met een nacht overslaan. Geen idee hoe ze dat volhoudt.

In de weken daarna blijkt een groot deel van de achterban van de FNV niet tevreden met het resultaat en verandert mijn beeld over hoe goed het resultaat was. Frappant: dat zijn de mensen in de onregelmatigheid en juist hen hebben we zo goed mogelijk willen helpen omdat een regelmatig ritme als je ouder wordt echt gezonder is. Onze achterban is gelukkig wel tevreden met wat we bereikt hebben, net als die van CNV. Maar ja, het resultaat bij de grootste bond kunnen we niet negeren.

Dus: nog een ronde op 11 november. Zowaar: dit blijft gewoon beperkt tot normale werktijd. Om half drie ’s middags ligt er een resultaat. Als nu ook de FNV-leden instemmen, hebben we een van onze kroonjuwelen mooi ingezet. ’s Avonds kan ik gewoon om tien uur naar bed en slaap ik heerlijk.

Goof Lindijer
Bestuurslid VHS