Column: Over de grens

In alle discussies rond de beperking van de CO2-uitstoot komen veel plannen voor de verbetering van het grensoverschrijdend treinvervoer voor reizigers op tafel. Daar gaat mijn spoorhart uiteraard harder van kloppen. Politici en bestuurders maken zich sterk voor een betere treinverbindingen tussen de EU landen. De rails liggen er, dus dat is het probleem niet. Maar vaak rijden er maar beperkt treinen die soms ook nog eens aan de grens moeten wachten op het wisselen van locomotief (Bad Bentheim).

Als reiziger word ik blij als ik hoor van de plannen om rechtstreeks per trein van Luik via Maastricht naar Aken te kunnen rijden, de Drielandentrein. Want nu is het nog overstappen geblazen. Mooi plan ook om het ov in het gebied tussen Luik, Maastricht en Aken te verbeteren. Maar helaas, ook nu blijkt de praktijk weerbarstig. De beoogd vervoerder Arriva rijdt nog niet in Belgiƫ en de Belgische bonden lijken dat zo te willen houden. Er is gedoe over de toelating van het materieel dat in de drie landen moet rijden, de perronhoogte in de drie landen verschillen en er zijn nog verschillende dossiers op spoorgebied tussen de landen die nog niet zijn opgelost. Alles hangt met alles samen of wordt dat zo gemaakt om alles bij het oude te laten? Wordt de Drielandentrein een Tweelandentrein met een overstap voor de reiziger? De reiziger heeft het nakijken als overheden, infrabeheerders, exploitanten en ook bonden niet over hun grens heen springen en echt gaan samenwerken. Niet eindeloos rekken, maar laten rijden die Drielandentrein. Arriva zal dat uitstekend doen met prima treinen. Ik kan niet wachten om in de Drielandentrein te stappen!

Jan Herman Meijer
Penningmeester VHS