Column: Inactief

26 februari 2020

In de speech van onze voorzitter tijdens de Nieuwjaarsbijeenkomst, sprak hij bij het aantal leden over actieven en inactieven. Ik schaamde me diep. Aan de ene kant dat ik als trekker van de Commissie Communicatie dit vooraf bij de sheets niet had gecorrigeerd. Aan de andere kant dat ik natuurlijk heel goed wist hoe pijnlijk het label inactief kan zijn. Een werkende die zijn baan kwijt is, noemt zichzelf niet werkeloos maar “in between jobs”. En een goede kennis van me, een 58-jarige vrouw die voor het eerst in dertig jaar een betaalde baan heeft, reageert terecht heel heftig als mensen zeggen hoe zwaar het moet zijn om nu opeens echt aan het werk te zijn. Alsof huisvrouw, twee dochters te hebben opgevoed en twaalf jaar voorzitter van een kerkenraad geen werk waren. Ons arbeidsethos hecht toch wel heel erg aan waardering in een betaalde baan. En dat moet echt gaan veranderen, zo blijkt ook uit de discussies in het Kenniscafé met jong en oud. Een leven lang werken, een leven lang leren. En dat helemaal losstaand van wel of niet betaald.

Toen ik me bij het bestuur van de CAP verontschuldigde voor het woordje “inactief”, bleek dat ze er vooral om gelachen hadden. Ik daagde ze uit om via een column hierop te reageren. U voelt het al aankomen, ze waren te actief met andere zaken om op korte termijn hieraan te kunnen voldoen. Mijn uitdaging blijft staan: deel in een volgende column iets uit jullie actieve leven.

Goof Lindijer
Bestuurslid VHS